Πότε ξεκινά η λειτουργία του οινοποιείου σας;

Η λειτουργία του οινοποιείου ξεκινά το 1981 με 40 στρέμματα. Ήξερα ότι ζούμε από το αμπέλι, αλλά ιδιαίτερη ανάμειξη δεν είχα. Αυτό που ακούω να λένε άλλοι ότι «μεγάλωσαν με τις μυρωδιές κτλ», σε εμένα δεν συνέβη. Όταν όμως άρχισα να σπουδάζω στον τομέα του κρασιού, τότε πραγματικά κόλλησα το μικρόβιο και εφόσον αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτή τη δουλειά, έγιναν όλα σιγά-σιγά, βήμα- βήμα.

Πραγματικά αγαπώ το καλό κρασί και θέλω πολύ να αναμετρηθώ με τους μεγάλους του χώρου παγκοσμίως. Το Ξινόμαυρο ευδοκιμεί στη Μακεδονία σε 2-3 μέρη.  Αλλά η Νάουσα έχει κάτι το ιδιαίτερο! Όμως έχει λίγα οινοποιεία, όταν για παράδειγμα στο τελευταίο χωριό του Piedmonte, εάν πας, συναντάς 20. Η Νάουσα αριθμεί 15 οινοποιεία και με αυστηρά κριτήρια τα μετράς στα πέντε δάχτυλα. Μόνο αυτά μπορούν να στηρίξουν την ποικιλία της περιοχής μας και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα.

Οι υπόλοιποι δεν θέλουν να ακολουθήσουν, γιατί δεν διαθέτουν τις γνώσεις. Ασχολήθηκαν τυχαία με το κρασί, γιατί το είχε ο πατέρας τους, ο παππούς τους και δεν κατάφεραν να μπουν ποτέ σε αυτή την κουλτούρα. Η Νάουσα θα έπρεπε οινικά να είναι όπως η Σαντορίνη, και 10 φορές παραπάνω, αλλά αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι εδώ δεν το αντιλαμβάνονται. Στη Σαντορίνη είναι πολύ τυχεροί, τους χρωστάει ο Θεός, όπως  συχνά λέω. Θα πρέπει να στηρίξεις το Ξινόμαυρο και όχι να έχεις οινοποιείο με έναν κωδικό το Ξινόμαυρο.  Υπάρχουν όμως και οι λίγοι οινοποιοί που κάνουν τη διαφορά: όπως ο Δαλαμάρας που δημιουργεί ένα μύθο, ο Αποστόλης Θυμιόπουλος που και αυτός συνεχίζει μόνο Ξινόμαυρο, ο Διαμαντάκος, εγώ, ο Καρυδάς και η Νανά Χρυσοχόου.

Ποιο ήταν το πρώτο σας συναίσθημα, όταν βγάλατε το πρώτο σας κρασί;

Δεν υπήρχε πολυτέλεια για συναισθήματα, γιατί ακριβώς δεν ήξερα τι θα κάνω. Ήτανε βλέπετε και τα πρώτα βήματα τόσο βιαστικά. Συναισθήματα υπάρχουν τώρα σιγά-σιγά με περισσότερη προετοιμασία, με πιο πολλή φροντίδα και αγάπη. Έχω πια πολύ ξεκάθαρους στόχους από το 2012 που ανέλαβα το κτήμα, ύστερα από το θάνατο του πατέρα μου Δημήτρη και έχοντας σπουδάσει στη Γερμανία γεωπόνος, αμπελουργός και χημικός οινολόγος.

Μιλήστε μας για το Ξινόμαυρο.

Είναι μία ευγενής ποικιλία που είναι ικανή να δώσει πολλά στυλ κρασιών και  πιστεύω πως δεν έχει μυστικά. Για μένα όλο το μυστικό είναι να μην το παίξεις επαγγελματίας στο Ξινόμαυρο, γιατί δεν συμπεριφέρεται όπως οι άλλες ποικιλίες, που μαθαίνουμε στη σχολή. Υπάρχουν ποικιλίες που σου επιτρέπουν να επέμβεις και να τις βοηθήσεις να εξελιχθούν∙ αυτό δεν μπορείς να το κάνεις στο Ξινόμαυρο. Δεν θεωρώ ότι είναι δύσκολη ποικιλία, αλλά δεν είναι για όλους.

Πείτε μας μια ιστορία πίσω από μια ετικέτα.

Chateau Πήγασος.  Ήταν μια πρωτοποριακή ετικέτα για το ’81. Ήταν το πρώτο οινοποιείο που φτιάχτηκε σε κτήμα, δεν υπήρχε άλλο στην Μακεδονία, εάν εξαιρέσεις μόνο το Achaia Clauss στην Αχαία. Το όνομα «Πήγασος» δόθηκε από μια ανιψιά του πατέρα μου, Δημήτρη Μαρκοβίτη. Είχε συγκεντρωθεί όλη η οικογένεια στο σπίτι, για να βρούμε πως θα ονομάσουμε το οινοποιείο. Ο πατέρας μου ξεφύλλιζε κάποια βιβλία. Τότε η ανιψιά του είδε σε μια σελίδα τον μυθικό Πήγασο και είπε. «Θείε, να το ονομάσουμε Πήγασο». Του άρεσε και του πατέρα μου και έτσι επιλέχθηκε το «Πήγασος». Ένα όνομα το οποίο μπορούσε εκείνη τη χρονική στιγμή να το υποστηρίξει. Πέρασαν τα χρόνια κι εγώ προσωπικά ποτέ δεν αισθανόμουνα τόσο άνετα με το Chateau Πήγασος. Αν και οικείο, μου ήταν ξένο και μόλις ανέλαβα την επιχείρηση είχα τη δυνατότητα να δείξω ότι υπάρχει μία αλλαγή και έβαλα το επίθετό μου, για να μην μπορεί κανένας πια να μου ξανακάνει αυτή την ερώτηση.

Θεωρείτε ότι το επώνυμό σας είναι εφαλτήριο επιτυχίας;

Αυτό είναι εντελώς τυχαίο. Έχω ένα σύνθετο επίθετο, με β΄ συνθετικό το Vitis. «Viti στα λατινικά σημαίνει άμπελος και το Μάρκο είναι ένα όνομα που εύκολα μπορεί ο επισκέπτης και ειδικά ο ξένος να το προφέρει. Είναι τόσο καθαρό που πρέπει να το βγάλεις μπροστά. Έτσι απλά. Το Πήγασος παραμένει, δεν φεύγουμε από αυτό, αφού αγόρασα πρόσφατα 25 στρέμματα με παλιά κλήματα -τουλάχιστον 35 ετών- και μπορεί  να ξανακάνω ένα κρασί και να το ονομάσω Πήγασο, με μία πιο high ετικέτα. Απλά ήθελα να το αλλάξω και να μπει το Μαρκοβίτης Winery. Δεν ήθελα ούτε κτήμα, ούτε domaine, ούτε πράγματα τα οποία δεν μπορούμε να στηρίξουμε. Είμαστε 35 χρόνια οινοποιείο, δεν μπορούμε να στηρίξουμε μια τόσο μεγάλη αλλαγή και επειδή είμαι και της γερμανικής σχολής όπου όλοι λένε winery, έτσι κατευθείαν στα αγγλικά «Μarkovitis Winery».

Πόσο δύσκολο είναι να παράγετε μόνο Ξινόμαυρο;

Δεν θεωρώ πως είναι δύσκολο για ένα οινοποιείο να παράγει ένα μόνο κρασί.
Ίσα-ίσα. Νομίζω πως είναι  πολύ εύκολο να έχεις μόνο ένα κρασί. Το δύσκολο είναι, να φοβάσαι και να νομίζεις ότι πρέπει να πειραματιστείς και με άλλα, για να μην χάσεις κάποιον πελάτη.

Ποια είναι η προσωπική σας επιλογή σχετικά με την γαστρονομία και το Ξινόμαυρο.

Δεν θα μπω στη διαδικασία αυτή να πω με τι ταιριάζει το καθένα, γιατί έτσι αδικείται το κάθε κρασί. Και το Ξινόμαυρο είχε αδικηθεί πολύ με αυτές τις συγκρίσεις, με τι φαγητό ταιριάζει. Δηλαδή αν έχω φακές, δεν μπορώ να ανοίξω ένα Ξινόμαυρο; Kι ας όλοι λένε με ψητά… Για να ξεφύγουμε από τη σύγκριση στον ελληνικό χώρο θα πούμε ότι το Ξινόμαυρο ταιριάζει με ένα κότσι χοιρινό με λάχανο, όπως τρώγεται στη Βαυαρία ή με σνίτσελ με σάλτσα κυνηγού, ή αυτά τα Bayerischie Knodel που κάνουν από πατάτα με φιλετάκια και με λιωμένο τυρί.

Write A Comment

error: Content is protected !!