Η άμπελος, δώρο της φύσης, συνδέθηκε ήδη από την προϊστορική περίοδο με την επινοητικότητα και τον πολιτισμό. Είναι πλέον γνωστό πως όπου το κλίμα ευνοούσε την αμπελοκαλλιέργεια «γεννιόταν» πολιτισμός και αντίστροφα: η άνθηση και η ευημερία ενός πολιτισμού, συνδεόταν με την άμπελο και τον οίνο.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η καλλιέργεια της αμπέλου:

  1. Προϋπέθετε μόνιμη κατοικία και όχι νομαδική ζωή ενώ συντελείτο σε άγονα εδάφη, αφήνοντας τα γόνιμα για σιτηρά και άλλες καλλιέργειες.
  2. Η παραγωγή του οίνου ήταν αποτέλεσμα τεχνικών γνώσεων και εξειδικευμένων.
  3. Το εμπόριο του κρασιού απαιτούσε μεταφορικά μέσα και γνώσεις συναλλαγών, άρα ήταν συνδεδεμένο με την οικονομία και τη ναυτιλία. Διατροφικό συμπλήρωμα, θρησκευτικό αγαθό ή απλή απόλαυση, το κρασί είναι φορέας αξιών από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο ως τις μέρες μας. Με το κρασί αποκαλύπτεται ο πραγματικός χαρακτήρας, γράφει ο Πλάτων…In vino veritas, οι Λατίνοι. ‌Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου, η Βίβλος. Wine is bottled poetry, δηλώνει ο Robert Louis Balfour Stevenson… Επιπλέον, η επιμονή, η υπομονή και η ωρίμανση αποτελούν αρετές που σχετίζονται με την καλλιέργεια της αμπέλου. Και η βραδύτητα στην απόλαυση ( για να θυμηθούμε λίγο τον Κούντερα)! Διότι δεν καταναλώνουμε απλώς κρασί, αλλά απολαμβάνουμε. Δια του οίνου, η συζήτηση και η συντροφιά αλλά και η μοναχική αναστοχαστική στιγμή στο τέλος μιας δημιουργικής ή και κουραστικής ημέρας αποκτούν ιδιαίτερο νόημα

Δια του οίνου, διευκολύνουμε τη συνάντηση με τον άλλο αλλά και με τον βαθύτερο εαυτό. Δεν επιδιώκουμε την εκτόνωση και τη μέθη σαν αυτοσκοπό. Γι’ αυτό δεν καταναλώνουμε λαίμαργα ή αγχωτικά. Πίνουμε με μέτρο, με ρυθμό. Δεν πίνουμε από το μπουκάλι. Ούτε όμως και σερβίρουμε με μεζούρα. Επίσης αγοράζουμε, συντηρούμε και σερβίρουμε με σύνεση το κρασί – ιδανικά στο κατάλληλο ποτήρι και στη σωστή θερμοκρασία- με σεβασμό στο προϊόν και την αξία του, με τρόπο που να αναδεικνύεται η αξία του, σεβόμενοι τους συνδαιτημόνες μας αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Πρόκειται για μία ιεροτελεστία. Σε κάθε ποτήρι κρύβεται γνώση και μόχθος, αξία και αισθητική. Αναγνωρίζοντάς τα, αφενός δεν τα ισοπεδώνουμε ως καταναλωτές, αφετέρου μεγιστοποιούμε την απόλαυση που μπορεί να δώσει το προϊόν.

Γι’ αυτό δεν αναφέρομαι σε τύπους ή αριστοκρατικά «πρωτόκολλα» ούτε σε εγκυκλοπαιδικές γνώσεις μόνο. Αλλά σε αυτό που θα ονομάζαμε οινική κουλτούρα. Η οινική κουλτούρα, διαφοροποιημένη κατά τόπους από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κρασιού, της γης και των ανθρώπων της, συνίσταται σε ένα σύνολο κοινωνικών αξιών που αποτυπώνεται ακόμη και στις πιο απλές κινήσεις και χειρονομίες: από το σερβίρισμα ως το «μοίρασμα».

Ο εκκοινωνισμός του προϊόντος, η μετουσίωσή του σε πολιτισμικό αγαθό. Στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο επί παραδείγματι, η οινική κουλτούρα συνδέεται με τις αξίες της μεσογειακότητας, το λιτό και απέριττο του βίου, όχι ως κακομοίρικη φτώχεια αλλά ως τρόπος ζωής, στοιχεία που φθίνουν ή λησμονούνται στις μέρες μας. Ειδικά στην περίοδο του Σεπτεμβρίου  και του Οκτωβρίου, οι οινικές περιοχές της χώρας μας μάς καλούν στη μέθεξη του τρύγου, μια κατεξοχήν ερωτική και ποιητική εμπειρία μετατροπής ενός δώρου της φύσης σε έργο τέχνης.

Έρρωσθε!

* Διαδικτυακή πηγή αναφοράς: www.winesofgreeece.org

Γιώτα Βάσση, Δρ Φιλοσοφίας και φίλη του κρασιού

Write A Comment

error: Content is protected !!