Μάρτιος 2015. Βραδινό ταξίδι από την Αθήνα μέσω Ε65 προς Μέτσοβο και μετά προς Ιωάννινα. Ο δρόμος  μετά την Καλαμπάκα γεμάτος στροφές. Συνεχείς στροφές που δεν τελειώνουν. Το κρύο έχει έρθει πια στην περιοχή. Όμως το οξυγόνο πλημμυρίζει το αυτοκίνητο και σε ξυπνάει. Επιτέλους μέσα στο σκοτάδι φαίνονται τα πρώτα φώτα της Εγνατίας οδού. Αλλάζω γρήγορα ταχύτητες. Περνώ τα τούνελ του Μετσόβου, αν και η σκέψη μου είναι στο Κατώγι, συνεχίζω. Συντροφιά μου μερικές νταλίκες που κινούνται προς το λιμάνι της Ηγουμενίτσας, για Ιταλία, Βενετία, Prosecco… Tις οινικές μου σκέψεις διακόπτει το τηλέφωνο. Η ανοιχτή ακρόαση αναγγέλλει. «Σε περιμένουμε με ένα δώρο που μόνο εσύ θα εκτιμήσεις…»

Μέσα στην ομίχλη διακρίνω τα Ιωάννινα. Λεωφόρος Δωδώνης και φτάσαμε. Η παρέα έχει μαγειρέψει. Πεινάω αλλά δεν τρώω. Ζητώ επίμονα το τρόπαιό μου. Το  φέρνουν.  Με μια μαύρη κάλτσα περασμένη στη φιάλη. Διαμαρτύρομαι. Τόσα χιλιόμετρα για να κάνουμε τυφλή γευσιγνωσία…

Πρώτες εντυπώσεις. Το άγνωστο μέχρι εκείνη την ώρα κρασί ήταν  η  ξηρή ημιαφρώδης Ντεμπίνα 100% του κτήματος Γκλίναβου. Ένα εντυπωσιακό κρασί, δροσερό, με λεπτή φρέσκια γεύση, με αρώματα λευκόσαρκων φρούτων και τραγανή οξύτητα. Αν και προτιμά τα ψαρικά, η μαγείρισσα της βραδιάς είχε άλλη άποψη.

Είχε ετοιμάσει ένα πιάτο με χοιρινό και ζυμαρικά. Η σάλτσα είχε νότες πορτοκαλιού. Πριν φάμε την τρίτη πιρουνιά η φιάλη είχε τελειώσει. Απογοήτευση. Όμως ο οικοδεσπότης, ως έμπειρος  οινοχόος, εμφανίζει 2  ακόμη καλά παγωμένες φιάλες(6-8 βαθμούς) από το βορεινό μπαλκόνι με θέα τη λίμνη Παμβώτιδα.

Η βραδιά εξελίσσεται ωραία. Τα φρουτώδη αρώματα πλημμυρίζουν το στόμα. Εξαφανίζουν τη γεύση του κρέατος  και του προσθέτουν άλλη διάσταση. Μάλλον ασιατική. Το δείπνο κλείνει θριαμβευτικά με μια Poem…

Write A Comment

error: Content is protected !!